Mijn eerste overland

Details

Written by: rini

Category: Zweefvliegen

Published: 09 February 2026

Hits: 9

Zaterdagavond had ik eindelijk na veel gezeur mijn overlandaantekening gekregen, met bovendien als voorwaarde dat er geen onregelmatigheden plaats mochten vinden, anders zou hij direct weer ingetrokken worden. Het was dus wel zaak om zo vlug mogelijk te vertrekken.

Toen ik die maandag [29-7-1974] op het vliegveld kwam werd mij spontaan aangeboden de [Grunau] Baby buiten te zetten, iets wat ik eigenlijk niet direkt nodig vond, daar ik een overland met mijn geringe ervaring nog niet onmiddellijk zag zitten en bovendien nog nooit langer dan 34 min. op het ding gevlogen had en 800 m. als zijn plafond beschouwde.

Toch de kist maar buitengezet en mijn overlandbenodigdheden verzameld; de voorbereiding is overigens bijna net zo enerverend als de overland zelf, daar je in je fantasie altijd verder vliegt.

Om 09.45 was de thermiek nog wat rommelig volgens Ben [Zwaga], dus maar even gewacht. Toen ik om 10.30 nog eens informeerde was het nu of nooit. Luc [Ringoot] was inmiddels in de Ka-8 gestart voor z'n 5-uur en bleef hangen.

De knoop eindelijk doorgehakt (het blijft een hele beslissing), alles gecontroleerd aan de hand van de overland-checklist en de barograaf geplaatst.

Ik rekende er helemaal niet op weg te komen en startte zo met 60 Belgische francs en zonder proviand. Na op 400 m. losgekomen te zijn en rechts weggestoken, pikte ik op 350 m. een bel op van ca. 2 m/s, waarin de Baby zich dapper opdraaide tot 900 m. Nog eens teruggestoken naar het veld en op ca. 700 m. opnieuw gaan klimmen tot de wolkenbasis op ca. 1050 m. Tegen de wolkenbasis geprobeerd met kleppen open op een nulletje te blijven, maar zelfs toen ging dat kreng nog omhoog. Ik had tevoren reeds gezien (iets wat toevallig in de laatste thermiek gestaan had) dat er een wolk in de koers hing en na de schaduwen op de grond bekeken te hebben weggestoken, want het wegdrijven ging toch erg langzaam. Zo opdraaiend en stekend, waarbij iedere steek ca. 250 m. kostte, evenwijdig langs de Schelde gevlogen, overigens een geweldige ervaring om die op zo'n manier te mogen aanschouwen, zoals bijv. het veer bij Perkpolder.

Bij het land van Saaftinge werd het moeilijker. Ik zag me al in de klassieke hoek landen, waar ik ook reeds een veldje had uitgezocht. Op 580 m. eindelijk een belletje en zo weer gestegen tot de wolkenbasis en naar het zuiden gestoken, want vlak boven Antwerpen moest ik de Schelde over. Daar kon ik me in een belletje overheen laten drijven, gelukkig maar, want een landing midden in een industriegebied kan wel eens problemen opleveren.

Daarna kwamen de bossen, maar ook daar weer voldoende landingsgelegenheid, mijn hoogte in aanmerking genomen. Toen ik op zeker moment een mooi landingsveld aanschouwde bleek dat te bestaan uit twee betonnen startbanen waarnaast vier oranje zweefvliegtuigen een rustplaats hadden gevonden. Ik zat toen op ca. 800 m. en steeg met 3 m/s vlijtig door.

Na eerst zoveel mogelijk zuidelijk van Brasschaat gevlogen te hebben besloot ik toch maar door dat 'gevaarlijk gebied' te gaan, de 60 francs in aanmerking genomen. Zo gleed ik NO, richting Eindhoven.

Alhoewel boven de 900 m. voelde ik me niet erg safe, toen ik eerst 2 Phantoms, later nog enkele Starfighters en tot slot nog een zeer langzaam vliegende en aandachtig toekijkende Neptune onder me door en om me heen zag vliegen. Men stelle zich hierbij de situatie voor van een vrij ongemakkelijk zittende luchtpiraat in een vrij trage kist die angstig naar het begin van de startbaan zit te kijken om te zien of er nog geen straaljager startklaar staat die, zoals men weet, vrij steil van start kan gaan. Dus maar zoveel mogelijk naar het oosten “weggevlucht” voorzover dat met een Baby mogelijk is.

Reeds een hele tijd zat ik met een stijve rug in dat nauwe kistje en dan probeer je het jezelf op allerlei manieren wat gemakkelijker te maken wat helaas niet ging, maar affijn, je durft niet naar beneden dus ga je maar vrolijk verder.

Na Eindhoven was ik het spoor bijster. Op een gegeven moment zag ik de Maas opdoemen, hoewel ik het nauwelijks geloven kon. Ik trachtte op de kaart andere grote rivieren te vinden, maar de stuwen waren wel erg typerend.

Na zo'n lange tijd in een ongemakkelijke houding begint het je wel aardig de keel uit te hangen en als je er dan bovendien aan gaat denken dat het wel lang gaat duren eer de ophaalploeg arriveert ga je steeds meer naar de vaste grond verlangen, dus een veldje uitgezocht waar net een boer aan het maaien was. De westzijde daarvan was begrensd door een rij bomen en een boerderij, aan de zuidkant liep een hoogspanningsdraad, dus ik moest een rechterhand circuit vliegen.

Zo kwam ik binnenzeilen en vroeg me af wat de maaiende boer dacht. Het eerste wat ik hoorde toen ik de kap eraf deed was, doodnuchter: “Ah, ein Segelflugzeug,” zodat ik me de uitleg over de motor en neerstorten kon besparen. Wel was ik stomverbaasd dat ik op Duits rechtsgebied was geland: ik had geen rooie Mark op zak.

Na de problemen van het opbellen kon ik m'n nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en ging m'n barogram eens uitgebreid bestuderen, maar O wat een tegenvaller toen daarop niets dan een grote vlek te bestuderen viel.

Daarna met behulp van de boer een andere, ietwat Nederlands sprekende boer de Baby gedeeltelijk gedemonteerd. Het mooiste was, dat de laatste precies wist hoe dat moest.

Rond 7 uur kwamen twee Engelse jongens, die me hadden zien landen vanuit een voorbijrijdende bus, me gezelschap houden en brachten bovendien een pot bier, een fles limonade en een doos broodjes mee. Heel lakoniek vertelden ze me dat er vier kilometer terug een zweefvliegveld was, waar zij volgende week met de opleiding begonnen.

Om 9 uur, ze wilden net om dekens en een lamp gaan, kwam de ophaalploeg. In het donker, met behulp van de Nederlands sprekende boer, die het zelfs beter wist dan de auteurs van “Eerst weten, dan zweven,” de kist gedemonteerd en naar huis getuft, waar we om half drie door een meute die aan carnaval deed denken verwelkomd werden, wat hartstikke leuk was.

Ondanks de tegenvaller van de barograaf bracht deze overland nog een sticker op de kap van de |Baby, een sterk verhaal en een een mooie ervaring op....