Inmiddels zijn we weer 10 jaar verder dan mijn eerste levensverhaal. In die periode is er best veel gebeurd. In het vorige verhaal vertelde ik bijvoorbeeld dat mijn beide ouders nog in leven waren. Mijn vader overleed in mei 2017. Hij was niet zo lang daarvoor eerst overgebracht naar een zorginstelling in Terneuzen, omdat mijn moeder de zorg niet meer aan kon. Hij was ook al enigszins aan het dementeren, maar het was niet leuk om hem daar in een voor hem wildvreemde omgeving te zien, terwijl hij het flatje in Axel net begon te accepteren. Niet zo lang daarna kwam een plaatsje vrij in de Vurssche in Axel, op een afdeling voor demente inwoners. In vergelijking tot de rest was m'n vader eigenlijk nog heel goed bij. Ook dat deed dus best pijn. Begin mei kregen we het bericht dat het gauw gebeurd kon zijn, en hebben we de caravan op "onze" camping daar in de buurt gezet. Ingrid heeft toen nog een paar nachten in de Vurssche geslapen toen ze nog een kamer beschikbaar hadden. Uiteindelijk is hij geholpen door de morfine rustig ingeslapen toen we (mijn moeder, Ingrid en ik) bij hem zaten.
Vervolgens kwam in 2020 de corona-periode, waarin allerlei onzinnige maatregelen werden afgekondigd om "het volk" te beschermen tegen deze zogenaamd zeer dodelijke ziekte. Scholen werden gesloten, we moesten mondkapjes dragen, we moesten afstand van elkaar houden, we mochten geen bezoek ontvangen, bejaardenhuizen werden afgesloten voor de buitenwereld, en toen er onvoorstelbaar snel een aantal (experimentele) vaccins waren ontwikkeld werd iedereen min of meer verplicht zich te laten vaccineren, anders werd je buiten de maatschappij geplaatst. Je werd dan geweigerd bij uitgaansgelegenheden en andere bijeenkomsten. Dat was ook het moment waarop ik mijn lidmaatschap van de KVMO (de Koninklijke Vereniging voor Marine Officieren) heb opgezegd. Wij (Ingrid en ik) hadden onszelf niet laten vaccineren, simpelweg omdat we het allemaal niet vertrouwden. In eerste instantie was ik het wel van plan, omdat ik toen nog dacht dat dat nodig was om Ingrid te kunnen afschermen, maar toen een familielid in dezelfde situatie als ik (mantelzorger voor z'n vrouw) kort na zijn vaccinatie overleed werd het voor mij duidelijk dat vaccineren geen optie was. Zo waren er bij onze familie in Axel tot aan de vaccinaties nergens problemen, en gingen ze (gelukkig) gewoon door met hun leven en hadden eigenlijk aan alle maatregelen lak. En niemand werd ziek. Maar toen het vaccineren begon overleden er snel na elkaar een aantal mensen die daarvoor heel fit waren. Ook mijn moeder kreeg kort na haar eerste vaccinatie een toeval waardoor ze met gillende sirenes naar het ziekenhuis werd afgevoerd. Daar kreeg ze van de hartchirurg te horen dat de conditie van haar hart wel héél snel achteruit was gegaan. Uiteindelijk is ze in september 2023, 2 dagen na de zoveelste booster, na een hartstilstand naar het ziekenhuis overgebracht. Ze leefde nog net lang genoeg voor ons om afscheid te kunnen nemen, waarbij het nog een hele toer was om Ingrid (die toen al volledig bedlegerig was) in de auto mee te nemen naar Axel, waar ze op mijn moeders bed kon liggen. Dat was eigenlijk nog een geluk bij een ongeluk, omdat ze op die manier bij de hele afwikkeling aanwezig kon zijn.
Ingrid onderging midden in de corona-periode een operatie in Alkmaar. Achteraf gezien was die operatie (weer een tumor in de darm, en een niersteen) helemaal niet nodig geweest, maar we werden nogal onder druk gezet door de artsen om het wel te doen. Daarmee werd ze van redelijk mobiel, zij het met rolstoel, volledig bedlegerig. Sindsdien heeft ze in eerste instantie op onze slaapkamer, en daarna in de woonkamer op bed gelegen.